Ψυχοσάββατο

 

Ψυχοσάββατο 22/02/2014

Καλησπέρα στις αγαπημένες μου Ψυχές Συνοδοιπόρους,

Ψυχοσάββατο σήμερα και η Παράδοση μάς θέλει να φτιάχνουμε στάρι και να κάνουμε τρισάγιο υπέρ των ψυχών που έχουν μεταβεί στον άυλο πια κόσμο.
Κι έρχεται ο μικρός μου Νους κι αναρωτιέται: Τι να το κάνουν οι ψυχές που έχουν αποδημήσει το κόλλυβο; Έχουν ανάγκη από ύλη;
Μήπως η Παράδοση σέρνει μαζί της κάποιον αρχέγονο φόβο που ζητάει να τον ξορκίσει; Θα μπορούσε να ’ναι κι έτσι αλλά αν σκύβαμε πίσω από τα φαινόμενα θα μπορούσε να ‘ναι κι αλλιώς.

Λέει ο Νίκος Καζαντζάκης στον Βραχόκηπο και την Ασκητική του:

Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους.
Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους
Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιό τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.

Αυτός ο πρόγονος, ο Καζαντζάκης, αναδεύτηκε σήμερα μέσα μου και με έβαλε να σκεφτώ: Ίσως οι Ψυχές που η Παράδοση τις θέλει να παρατούν για λίγο τα εσώτερα λημέρια τους και να βγαίνουν στον έξω κόσμο περιμένοντας να πάρουν έστω κι ένα σπυρί στάρι για να ησυχάσουν, δεν είναι άλλο από ένα τελετουργικό που ακολουθεί η δική μας Ψυχή για να μας αναγκάσει να έρθουμε συνειδητά σε επαφή μαζί της. Να νιώσουμε στο κύτταρό μας, έστω και για μια στιγμή αλλά ισάξια με την αιωνιότητα, ότι δεν είμαστε «ολιγόστιγμα» όντα. Να επιτρέψουμε στην καφτή σφραγίδα της Μνήμης να αποτυπώσει στη συνείδησή μας , στη φανερότητα της καθημερινότητάς μας, την καταγωγή και την ιστορία μας.
Να το θυμηθούμε: Είμαστε Ψυχές!
Είμαστε Ψυχές χτισμένες από την ενέργεια του Σύμπαντος και κουβαλάμε πάνω μας, μέσα μας, όλους τους ρόλους που παίξαμε, όλα τα πρόσωπα που φορέσαμε σαν μάσκες στον ανήφορο της εξέλιξής μας ή της κατηφόρας μας.

Ένα βεστιάριο προσώπων η Ψυχή του καθενός μας που μέσα από το τελετουργικό τού Ψυχοσάββατου, επαιτεί την προσοχή μας και εκλιπαρεί να την επισκεφτούμε για να ξανασυναντηθούμε με τις μανάδες, τους πατεράδες, τους γιούς, τις κόρες, τους Ήρωες και τους Εφιάλτες μας. Να τους ταΐσουμε με την Μνήμη να ησυχάσουν για να τους ξεπεράσουμε μέσα μας και έξω μας.
Ένας στάχυς η Ψυχή μας που ξεπετάχτηκε μέσα από τα κόκαλα των προγόνων τα ιερά. Ένας στάχυς που περιμένει να ενωθεί με ένα σπυρί από ρόδι μνήμης, με μια ρόγα από τον έρωτα του σταφυλιού/ Διονύσου, με έναν καρπό αμύγδαλο, με ένα καρπό καρύδι, να ταΐσουν τον νου και την καρδιά μπας και αντρειέψουν και Την τινάξουν πέρα από τα όρια των προγόνων, των ρόλων και των συνηθειών της, πέρα κι απ τον θάνατο, ίσια στην Λευτεριά και την Ένωση με το Θεό Δημιουργό της.

Κωφεύουμε οι άνθρωποι και δεν ακούμε την Ψυχή μας. Χανόμαστε στους ρόλους μας, χτίζουμε αδιέξοδα κι ύστερα παλεύουμε να τα γκρεμίσουμε. Ξοδευόμαστε, σπαταλιόμαστε, ξεχνιόμαστε…

Άραγε υπάρχει ξέφωτο να ξαναζεσταθεί η καρδιά από τον Ήλιο;

Όλοι μας κρύβουμε έναν Κοντορεβιθούλη μέσα μας.
Πολλές, πάμπολλες φορές χαθήκαμε στο δάσος των περιπλανήσεών μας αλλά κάποια φορά ξυπνήσαμε, και βάλαμε στο μονοπάτι πιο σταθερά σημάδια / οδοδείκτες για την επιστροφή μας στην Ουράνια Εστία.
Για να βγούμε στο ξέφωτο και να αναγνωρίσουμε το μονοπάτι, αρκεί να το επιθυμήσουμε και να τον επικαλεστούμε.

Οι Παραδόσεις είναι ένας Γενεαλογικός και ίσως Πανανθρώπινος Χάρτης, μια καταγραφή των σημαδιών. Μέσα σ’ αυτές μπορούμε να συναντήσουμε τους οδοδείκτες. Ένας από αυτούς είναι τα Ψυχοσάββατα που προπομπεύουν την Νηστεία. Η Νηστεία προοιωνίζει την Σταύρωση και την Ανάσταση της Ψυχής.

Αρκεί να υπάρχει η Ψυχή στο προσκήνιο της Συνείδησης!

Έρρωσθε

Δέσποινα

Επιστροφή Επιστροφή