Πυρκαγιές στην Ελλάδα

 

Πυρκαγιές στην Ελλάδα Αθήνα, 31/08/07

Πρόσφατα μελετούσα κάποια από τα ρητά του Ηράκλειτου και θαρρείς σαν για την επαλήθευσή τους ήρθαν τα γεγονότα με τις πυρκαγιές να τον επιβεβαιώσουν πλήρως.

Θα αναφερθώ σε τέσσερα συγκεκριμένα ρητά:

Η φήσιν, ακούσαι ουκ επιστάμενοι ουδ’ ειπείν: Δεν ξέρουν ούτε ν’ακούν ούτε να λένε.
Αξύνετοι ακούσαντες κωφοίσιν εοίκασι, φάτις Όταν ακούν δεν καταλαβαίνουν αυτοίσιν μαρτυρεί παρέοντας απελάνει : και γι’αυτό μοιάζουν με κουφούς Σ’αυτούς ταιριάζει η παροιμία: Παρόντες απουσιάζουν.
Ου γαρ φρονέουσι τοιαύτα πολλοί, οκόσοι Γιατί δε σκέφτονται οι πολλοί εγκυρεύσιν, ουδέ μαθόντες γινώσκουσιν, απ’ τους ανθρώπους, πάνω εωυτοίσι δε δοκέουσι: σ’αυτό που συναντούν, ούτε κι όταν το μάθουν, το γνωρίζουν αλλά το φαντάζονται.
Ύβριν χρή σβεννύναι μάλλον ή πυρκαϊήν: Την ύβριν πρέπει κανείς να σβύνει μάλλον παρά την πυρκαγιά.

 

Τα αισθήματα που αναδύθηκαν από μέσα μας αυτές τις μέρες που ολόκληρη η Ελλάδα είχε παραδοθεί στις φλόγες ήταν οργή, θυμός, απελπισία, απόγνωση, φόβος, θλίψη. Αν εξαιρέσουμε εκείνους που ήταν οι υπαίτιοι της φωτιάς, θαρρώ πως όλοι οι υπόλοιποι περάσαμε μέσα από αυτό το κανάλι των συναισθημάτων.

Παρόλα αυτά αναρωτιέμαι αν και πόσοι θα κατανοήσουν το μήνυμα όλων αυτών που συνέβησαν. Πολύ φοβούμαι ότι θα μείνουμε μονάχα σ’ αυτά που είχαμε και χάσαμε, και στη συνήθειά που έχουμε να ρίχνουμε ο ένας τις ευθύνες στον άλλον, υπαινισσόμενοι εμμέσως ότι εμείς είμαστε καλύτεροι και ηθικότεροι από τους άλλους,
Είναι κρίμα πραγματικά και ομολογώ ότι αυτή η διαπίστωση είναι εκείνη που με θλίβει περισσότερο και από την στάχτη που αντικρίζουν τα μάτια μου και οσμίζονται τα ρουθούνια μου. Γιατί αν δεν πάρουμε το πραγματικό μήνυμα έστω και τώρα, θα αναγκάσουμε τη Θεία Δίκη να επαναλάβει το μάθημα ηχηρότερα και από τις πυρκαγιές.
Αλλά ας γίνω πιο συγκεκριμένη:
Από το γεγονός ότι ολόκληρη η Ελλάδα παραδόθηκε στις φλόγες προβληματίστηκα μήπως ο τρόπος που οι σύγχρονοι Έλληνες σκεπτόμαστε ή δεν σκεπτόμαστε, ο τρόπος που διαλέξαμε να ζούμε ή να μη ζούμε, απαρνούμενοι την παράδοση που οι πρόγονοι μας φύτεψαν μέσα μας, προκάλεσε την ισχυρότερη κάθαρση από τις τέσσερεις (γης μέσω σεισμών, ύδατος, αέρος και πυρός);

Οδηγήσαμε τον άκρως ενεργειακό τούτο τόπο που εντέλλεται λόγω γεωφυσικής θέσης και παράδοσης να είναι το λίκνο του πνευματικού φωτός για ολόκληρη την ανθρωπότητα, σε εμπορεύσιμο είδος και μάλιστα του χειρίστου είδους.
Δε διατείνομαι ότι οι Έλληνες δεν πρέπει να εκσυγχρονιζόμαστε ή ότι δεν πρέπει να ζούμε μέσα στην καινούργια πραγματικότητα του Πλανήτη μας, αλλά ότι μπορούμε να το κάνουμε με σεβασμό στις αξίες και στην κληρονομιά μας.

Υπάρχει λόγος που γεννηθήκαμε και ευτυχήσαμε να κατοικούμε σ’ αυτόν τον τόπο κι αυτός είναι να διατηρήσουμε τουλάχιστον, την ιδεατή πνευματική φλόγα αναμμένη, αν όχι να την μεταλαμπαδεύσουμε σε κάθε ζωντανό άνθρωπο.
Πολύ φοβούμαι όμως ότι οι σύγχρονοι Έλληνες στο βωμό του εκσυγχρονισμού και του χρήματος, όχι μόνο σβήσαμε από τη μνήμη μας την πνευματική φλόγα αλλά υποδεικνύουμε και στους ξένους να μας «μεταχειρίζονται» ως αναξίους να την φέρουμε μέσα μας . Γι’ αυτό και ξεπουλάμε / ξεφορτωνόμαστε τούτη τη γη για μερικά ευρωδολάρια.
Έχουμε παντελώς ξεχάσει ότι τούτος ο τόπος έχει ποτισθεί με το αίμα πολλών προγόνων που υπερασπίστηκαν το φως του και την ελπίδα του ανθρώπου.
Η λήθη μας ώθησε να τον μετατρέπουμε σε απέραντο σκουπιδότοπο που φιλοξενεί τόσο τα υλικά όσο και τα νοητικά και συναισθηματικά μας απορρίμματα, και δυστυχώς αυτά είναι πολλά , πάρα πολλά και διαρκώς αυξανόμενα. Συνέπεια είναι οι αρρώστιες σωματικές και ψυχικές που μας κατακλύζουν, αλλά αδυνατούμε να τις συνδέσουμε με τις πράξεις μας.
Αν αυτό που διαπράξαμε και διαπράττουμε οι σύγχρονοι Έλληνες στον τόπο μας, στον εαυτό μας και στην ανθρωπότητα δεν είναι προδοσία και δεν είναι ύβρης τότε τι είναι;
Όταν κινητοποιηθεί η Ανάγκη για τέτοια κάθαρση από την ύβρη, πάντα θα βρίσκονται εκείνοι που θα την εκτελέσουν. Λίγοι είναι οι φυσικοί εμπρηστές αλλά δυστυχώς όλοι μας έχουμε ίση ευθύνη για τούτη την καταστροφή. Γι’ αυτό ας μην ψάχνουμε να βρούμε τους υπαίτιους έξω από μας. Ας σταματήσουμε να συζητάμε και να ξεφωνίζουμε από τα κανάλια την οργή μας εναντίον των άλλων κι ας σκύψουμε μέσα του ο καθείς να αναλάβει, μέσα από τη σιωπή, τις ευθύνες του και να κλάψει για την ύβρη του.
Όλοι μας έχουμε την ευθύνη, όλοι μας, θήτες και θύματα! Όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά παραδώσαμε την ίδια την καρδιά μας στις φλόγες, γι’ αυτό και κλαίμε μόνο με τα μάτια μας γι’ αυτά που βλέπουμε. Ακόμα κι αυτή την καταστροφή την αντιμετωπίζουμε επιφανειακά, χωρίς καρδιά που να είναι ικανή να μας οδηγήσει στη θεραπεία των σφαλμάτων μας. Άλλωστε τούτη η καταστροφή δεν έγινε «εξαίφνης», εδώ και χρόνια ζούμε το ίδιο σενάριο σε μικρότερη κλίμακα. Τι κάναμε όλον αυτό τον καιρό;

Θαρρώ πως οι θεοί εξακολουθούν να αγαπούν αυτό τον τόπο γι’ αυτό και του δίνουν την ευκαιρία της ισχυρής κάθαρσης, όμως ποιος το αντιλαμβάνεται; Εδώ δεν αντιλαμβανόμαστε την ύβρη μας θα αντιληφθούμε την κάθαρση;

Αφού το προκαλέσαμε θα εισπράξουμε τα επίχειρα των πράξεών μας, δε γίνεται αλλιώς, αλλά τουλάχιστον ας μάθουμε και κάτι μέσα απ’ αυτό που βιώνουμε και ας μην είμαστε «παρόντες απόντες» όπως διαπιστώνει ο Ηράκλειτος.

Νοιώθω να ορθώνεται μια κραυγή από μέσα μου και επιθυμώ να τη μοιραστώ μαζί σου!
Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στη σκλαβιά της λήθης και της ύβρης;
Στα χέρια μας κρατάμε την ευημερία, τη χαρά και την ευτυχία μας!
Στα χέρια μας κρατάμε τη ζωή μας και τη ζωή των όντων που εξαρτώνται από μας!
Στα χέρια μας κρατάμε τη θεραπεία μας!
Ας θυμηθούμε! Δεν είμαστε μονάχα αυτό που βλέπουν οι πέντε μας αισθήσεις!
Ας τιμήσουμε τους εαυτούς μας και ας επαναπροσδιορίσουμε τη στάση ζωής μας!

 

Σ’ ευχαριστώ που με άκουσες, όποιος κι αν είσαι!

Δέσποινα

 

Επιστροφή Επιστροφή